อย่ากลัวไม่มีเพื่อน จงกลัวไม่มีกิน

 

สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตธรรมชาติออกแบบมาให้ต้องอยู่รอดก่อน ร่างกายคือ “บ้านหลังแรก” ของเรา ส่วนเพื่อนคือ “ผู้มาเยือน” ที่มีคุณค่า แต่หากบ้านพัง ผู้มาเยือนก็ช่วยเราได้ไม่มากนัก

 

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เราต้องการมิตรภาพ ความรัก และการยอมรับ

 

แต่ร่างกายต้องการอาหาร การพักผ่อน และสุขภาพที่ดีเป็นลำดับแรก

 

สมองที่หิวโหย ร่างกายที่อ่อนล้า และสุขภาพที่ทรุดโทรม ย่อมทำให้ศักยภาพในการใช้ชีวิตและรักษาความสัมพันธ์ลดลง

 

ชีวิตที่ดีเริ่มจากการดูแลตนเอง เพราะเราไม่สามารถมอบสิ่งดีงามให้ใครได้ หากตัวเราเองกำลังขาดแคลน

 

เพื่อนที่แท้จริงย่อมเข้าใจเมื่อเราเลือกดูแลสุขภาพ ทำงาน สร้างความมั่นคง และรับผิดชอบต่อชีวิตของตนก่อน

 

หากมัวแต่รักษาหน้า รักษากลุ่ม หรือใช้ชีวิตเพื่อให้คนอื่นพอใจ จนละเลยร่างกายและปากท้องของตนเอง สุดท้ายเราอาจเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

อย่ากลัวไม่มีเพื่อน จงกลัวไม่มีกิน

 

เมื่อร่างกายแข็งแรง ชีวิตมั่นคง และใจเข้มแข็ง เพื่อนที่ดีจะเข้ามาเอง

 

หากสูญเสียสุขภาพไป ต่อให้มีเพื่อนมากเพียงใด ก็ไม่อาจใช้ชีวิตแทนเราได้