ความโกรธอย่าให้มันอยู่ในบ้านเรานาน 

 

ความโกรธเปรียบเสมือนไฟ เมื่อเกิดขึ้นย่อมเป็นธรรมชาติ แต่หากปล่อยให้ลุกไหม้อยู่นาน ไฟนั้นจะไม่ได้เผาผลาญคนอื่นก่อน หากแต่เผาผลาญเจ้าของบ้านเสียก่อน 

 

บ้านที่เต็มไปด้วยความโกรธ ย่อมขาดความสงบ คำพูดที่เปล่งออกมาขณะใจร้อน อาจสร้างบาดแผลที่ใช้เวลานานกว่าจะเยียวย

 

สิ่งเล็ก ๆ เมื่อสะสมต่อเนื่อง ย่อมกลายเป็นผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ ความโกรธก็เช่นกัน หากเก็บสะสมไว้ทุกวัน ย่อมทวีคูณเป็นความทุกข์ 

 

จงต้อนรับความโกรธในฐานะแขกชั่วคราว รับรู้ว่ามันมา แต่ไม่จำเป็นต้องเชิญให้อยู่ต่อ เปิดประตูแห่งสติ ความเข้าใจ และการให้อภัย เพื่อให้มันเดินผ่านไป

 

จำไว้ว่า ความโกรธอย่าให้มันอยู่ในบ้านเธอนาน เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่เหนื่อยที่สุด ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวเธอเอง