เกลียดชังกันทำไม . . .  อีกไม่นานก็จากกัน

 

มนุษย์คือผู้เดินทางบนเส้นทางที่สั้นกว่าที่คิด พิษที่ร้ายที่สุดบางครั้งไม่ได้อยู่ในร่างกาย แต่อยู่ในใจที่หมักหมมด้วยความโกรธ และในฐานะโค้ชชีวิต การปล่อยวางคืออิสรภาพที่ล้ำค่าที่สุด

 

เกลียดชังกันทำไม อีกไม่นานก็จากกัน

 

วันหนึ่ง คนที่เราโกรธอาจเหลือเพียงความทรงจำ วันหนึ่ง ตัวเราเองก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าของใครบางคน ความเกลียดจึงเป็นภาระที่หนักเกินกว่าจะหอบเดินไปตลอดชีวิต

 

ทุกนาทีที่ใช้ไปกับการชิงชัง คือเวลาที่ถูกขโมยไปจากความสุข ความรัก และความหมายของการมีชีวิตอยู่

 

ไม่มีใครอยู่ที่นี่ตลอดไป ชีวิตสั้นเกินกว่าจะสะสมศัตรู และมีค่ามากพอที่จะมอบความเมตตา

 

เกลียดชังกันทำไม อีกไม่นานก็จากกัน

 

เมื่อถึงวันลาจาก สิ่งที่คนจดจำไม่ใช่จำนวนครั้งที่เราโกรธเกลียดกัน แต่คือจำนวนครั้งที่เราให้อภัยกันต่างหาก