ในบางช่วงของชีวิต เราอาจมี “เรื่องในใจ” ที่หนักเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียว เราอยากหาคนมาแบ่งปัน ปรึกษา และแบ่งเบามันออกไป แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องที่เราจะเล่าให้ใครฟังได้ง่าย ๆ เพราะความรู้สึกเป็นสิ่งเปราะบาง หัวใจของเราไม่ใช่สถานที่ที่จะเปิดให้ทุกคนเดินเข้ามา

 

หลายครั้งเราไม่ได้ต้องการคนที่เก่งที่สุด หรือคนที่ให้คำแนะนำดีที่สุด เราเพียงต้องการใครสักคนที่พร้อมรับฟังโดยไม่ตัดสิน พร้อมเข้าใจโดยไม่ซ้ำเติม และพร้อมอยู่ข้าง ๆ หรือเพียงแค่นั่งฟังเงียบ ๆ โดยไม่เร่งให้เราต้องเข้มแข็งก่อนเวลา

 

การที่เราเลือกใครซักคน

มารับฟังเรื่องในใจ 

ไม่ใช่ความอ่อนแอ 

ไม่ใช่เพราะเราพ้ายแพ้ 

 

แต่คือความฉลาดทางอารมณ์ การรักษาและเยียยาหัวใจของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญ เพราะคำพูดบางคำอาจเป็นยารักษา แต่กับคำพูดบางคำก็อาจกลายเป็นยากพิษ ที่ทำให้บาดแผลฝังลึกลงกว่าเดิม

 

หากวันนี้คุณยังไม่พบคนที่พร้อมรับฟัง ลองเริ่มจากการรับฟังตัวเอง พูดคุยกับตัวเองอย่างอ่อนโยน เขียนความรู้สึกลงบนกระดาษ หรือให้เวลาและอยู่กับความเงียบ เพราะบางครั้งคุณไม่ต้องวิ่งหาคำตอบ แต่คำตอบที่เราตามหา อาจอยู่ภายในใจของเราตลอดเวลา

 

เมื่อวันหนึ่งคุณได้พบคนที่รับฟังด้วยความจริงใจ คุณต้องรักษาคนนั้นไว้ให้ดี เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยเสียงมากมาย คนที่เข้าใจความเงียบของเราได้อาจมีเพียงไม่กี่คน และคนคนนั้นคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับคุณ

 

เรื่องในใจ ใช่ว่าจะคุยกับใครก็ได้
แต่เมื่อเจอคนที่ใช่ 

น้ำหนักในหัวใจก็จะเบาลง