สมดุลชีวิตกับการให้
เมื่อให้แล้ว
ตัวเองต้องไม่เดือดร้อน
หลายคนมีหัวใจที่งดงาม ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และพร้อมยื่นมือเข้าไปเมื่อเห็นใครกำลังมีปัญหา แต่บางครั้ง ความหวังดีที่มากเกินไป อาจทำให้เราเผลอลืมดูแลตัวเอง จนกลายเป็นคนที่เหนื่อย หมดแรง หรือเดือดร้อนเสียเอง
การช่วยคนอื่น เป็นสิ่งที่ดี แต่ตัวเองต้องไม่เดือดร้อนภายหลัง
ประโยคนี้ไม่ได้หมายความให้เราเห็นแก่ตัว แต่เป็นการเตือนใจให้รู้จักจัดสมดุลระหว่างการให้และการดูแลตนเอง
ลองเปรียบชีวิตเหมือนแก้วน้ำ หากแก้วของเรายังว่างเปล่า เราจะนำน้ำที่ไหนไปแบ่งให้ใครได้ การช่วยเหลือที่ยั่งยืนจึงเริ่มต้นจากการเติมพลัง เติมความสุข และสร้างความมั่นคงให้กับตัวเองก่อน เมื่อเรามีกำลังมากพอการช่วยเหลือผู้อื่นก็จะเกิดขึ้นได้อย่างเต็มที่และมีคุณภาพ
คนที่ไม่กล้าปฏิเสธมักแบกรับปัญหาของคนอื่นจนเกินกำลัง เพราะกลัวเสียความสัมพันธ์หรือกลัวถูกมองว่าใจร้าย กลับจะนำมาซึ่งความทุกข์ในที่สุด
การกำหนดขอบเขตที่เหมาะสม คือการเคารพทั้งตัวเองและผู้อื่น
ช่วยเท่าที่ช่วยได้ ให้เท่าที่มีกำลัง และอย่าลืมรักษาหัวใจของตัวเองไปพร้อมกัน เพราะเมื่อเรายังคงเข้มแข็ง เราย่อมมีโอกาสช่วยเหลือผู้คนได้อีกมากมายในระยะยาว
การให้ที่ดีที่สุด ไม่ใช่การเสียสละจนหมดตัว แต่คือการให้โดยที่ยังคงรักษาความสุข ความมั่นคง และคุณค่าของตนเองไว้ได้เสมอ
คนที่ดูแลตัวเองเป็น ย่อมมีพลังมากพอที่จะส่งต่อพลังดี ๆ ให้โลกใบนี้ได้อย่างไม่สิ้นสุด.
