ชีวิตก็ของเรา เลิกเอาใจทุกคน   ชีวิตของเราไม่ได้เกิดมาเพื่อตอบสนองความต้องการของทุกคน เพราะไม่ว่าเราจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันที่จะทำให้ทุกคนจะพึงพอใจในตัวเราได้ทั้งหมด   หลายครั้งเรายอมเหนื่อย ยอมฝืนความรู้สึก และยอมทิ้งความสุขของตัวเอง เพียงเพื่อรักษาความรู้สึกของคนอื่น จนลืมไปว่าหัวใจของเราก็ต้องการการดูแลเช่นกัน   การเป็นคนดี ไม่ใช่การยอมทุกอย่าง  การรักคนอื่น ก็ไม่ควรเริ่มจากการทำร้ายตัวเอง   หากวันนี้คุณกำลังพยายามเอาใจทุกคน จนร่างกายหมดแรง ลองหยุดสักนิด แล้วถามตัวเองว่า   "สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ เพราะฉันต้องการจริง ๆ  หรือเพราะกลัวคนอื่นไม่พอใจ?"   เมื่อคุณกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง คุณอาจสูญเสียคนบางคนไป แต่คุณจะได้ตัวตนของคุณกลับคืนมา   คนที่รักและเห็นคุณค่าของคุณจริง ๆ เขาไม่ต้องการให้คุณเปลี่ยนตัวเองจนไม่มีความสุข พวกเขาจะยอมรับในสิ่งที่คุณเป็น ไม่ใช่ในสิ่งที่พวกเขาอยากให้คุณเป็น   ชีวิตนี้สั้นเกินกว่าจะใช้ไปกับการวิ่งตามความคาดหวัง และความต้องการของคนทั้งโลก   จงเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง เลือกฟังเสียงหัวใจตัวเอง และเลือกใช้ชีวิตในแบบที่ทำให้คุณเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข   เพราะสุดท้ายแล้ว . . . ชีวิตก็ของเรา ความฝันก็ของเรา ความสุขก็ของเรา   เลิกเอาใจทุกคน แล้วหันกลับมาดูแลหัวใจของตัวเอง เพราะคนที่คุณควรให้ความสำคัญที่สุดในชีวิต ก็คือ “ตัวคุณเอง”   

ไม่คิดเอาเปรียบ ไม่คิดทำร้าย ใจเราก็เป็นสุข  "คุณภาพของชีวิต ขึ้นอยู่กับคุณภาพของความคิดที่เราสร้างในใจ"   ทุกความคิดจะส่งผลต่ออารมณ์ พฤติกรรม และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตโดยตรง   เมื่อเราคิดเอาเปรียบใคร สมองจะทำงานบนพื้นฐานของ "ความขาดแคลน" เราจะรู้สึกว่าต้องแย่ง ต้องชิง หรือกลัวว่าจะมีไม่พอ ความคิดเหล่านี้สร้างความตึงเครียด และพาเราเข้าสู่โลกของการแข่งขัน โดยที่เราไม่รู้ตัว และค่อย ๆ กลายเป็นภาระทางอารมณ์ที่ติดอยู่ในจิตใจ   ในทางตรงกันข้าม เมื่อเราเลือกที่จะคิดด้วยความจริงใจ คิดถึงประโยชน์ร่วมกัน และเคารพผู้อื่น สมองจะสร้างสภาวะที่ผ่อนคลายมากขึ้น เรารู้สึกปลอดภัย เปิดใจ และมีพลังในการสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้กับชีวิต รวมทั้งสร้าสภาวะที่จะหาทางออกร่วมกัน   เช่นเดียวกับการคิดทำร้ายผู้อื่น แม้จะเป็นเพียงความคิดเงียบ ๆ ในใจ แต่สมองไม่สามารถแยกแยะได้ว่าใครคือผู้รับความรู้สึกนั้น ผลที่เกิดขึ้นคือเจ้าของความคิดทำร้ายนั้น กลับเป็นคนแรกที่ต้องสัมผัสความโกรธ ความเกลียด และความทุกข์ จากความคิดนั้นก่อน   ถ้าเราเปลี่ยนกรอบความคิดจาก   "ฉันจะได้อะไรจากคนนี้"  เป็น    "ฉันจะสร้างคุณค่าอะไรให้คนนี้ได้บ้าง"    เพียงเปลี่ยนคำถาม ชีวิตก็เปลี่ยนทิศทาง   จงฝึกบอกตัวเองทุกเช้า...   "ฉันจะไม่เอาเปรียบใคร"    "ฉันจะไม่ทำร้ายใคร"  "ฉันจะเลือกสร้างประโยชน์มากกว่าสร้างปัญหา"    คุณจะค้นพบว่า ความสุขไม่ใช่สิ่งที่ต้องวิ่งตามหา  แต่ความสุขเป็นผลลัพธ์ตามธรรมชาติของจิตใจที่สะอาด อ่อนโยน และเต็มไปด้วยพลังบวก   "เมื่อความคิดเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน"    "เมื่อความรู้สึกเปลี่ยน ชีวิตทั้งชีวิตก็เปลี่ยนตาม"     

การตื่นนอนในตอนเช้า คือของขวัญอันล้ำค่า    พูดที่เราใช้กับตัวเองหลังตื่นนอน มีพลังในการกำหนดอารมณ์ ความเชื่อ และผลลัพธ์ของทั้งวันได้อย่างน่าอัศจรรย์   หลายคนเริ่มต้นวันด้วยประโยคว่า "เหนื่อยจัง" "ไม่อยากไปทำงานเลย" "วันนี้คงเป็นวันที่แย่อีกแน่"   สมองจะรับข้อความเหล่านี้เป็นคำสั่ง และเริ่มค้นหาหลักฐานมาสนับสนุนความคิดนั้นทันที   แต่หากเราเปลี่ยนเป็น "วันนี้เป็นโอกาสใหม่" "ฉันพร้อมเรียนรู้และเติบโต" "สิ่งดี ๆ กำลังรอฉันอยู่" สมองก็จะเริ่มมองหาโอกาส ความหวัง และพลังงานเชิงบวกเพื่อทำให้สิ่งนั้นๆ เป็นจริง   นี่คือหลักการสำคัญของสมอง    “พลังของภาษา สร้างพลังของความคิด และพลังของความคิด สร้างพฤติกรรมของชีวิต”   จงจำไว้ว่า ทุกเช้าที่คุณลืมตาตื่น ไม่ได้หมายความเพียงว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ แต่หมายความว่าคุณยังมีโอกาสเขียนเรื่องราวบทใหม่ของชีวิตได้เสมอ   อดีตเป็นเพียงบทเรียน อุปสรรคเป็นเพียงประสบการณ์ และความสำเร็จกำลังรอการลงมือทำในวันนี้  …

ไม่มีใครเกิดมา สมบูรณ์แบบ   ไม่มีใครลืมตาดูโลกแล้วเก่งทันที ไม่มีใครประสบความสำเร็จตั้งแต่ก้าวแรก ไม่มีใครเกิดมาสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง   คนที่เราเห็นว่าสามารถในวันนี้ เบื้องหลังล้วนเต็มไปด้วยความผิดพลาด ความล้มเหลว ช่วงเวลาของการเรียนรู้ พวกเขาไม่ได้แตกต่างจากเรา เพียงแค่เขาไม่ยอมแพ้กับการฝึกฝน   หลายครั้งที่เราเลิกทำบางสิ่ง เพราะรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ดีพอ แต่ความจริงแล้ว การเป็น "มือใหม่" ไม่ใช่จุดอ่อน หากเป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโต   ทุกความสำเร็จเกิดจากการลงมือทำซ้ำ ๆ ทุกความเชี่ยวชาญเกิดจากการฝึกฝนต่อเนื่อง ทุกความมั่นใจเกิดจากการก้าวผ่านความผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า   อย่ากดดันตัวเองให้สมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรก เพราะแม้แต่ต้นไม้ใหญ่ ก็เคยเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ มาก่อน จงอดทนกับการเรียนรู้ อดทนกับความผิดพลาด และอดทนกับผลลัพธ์ที่อาจยังมาไม่ถึง…

มองข้ามไปบ้าง... อย่าใส่ใจไปทุกเรื่อง   ชีวิตจะเบาขึ้นมาก เมื่อเราเรียนรู้ว่าไม่ใช่ทุกเรื่องที่ต้องเก็บมาใส่ใจ ไม่ใช่ทุกคำพูดที่ต้องนำมาคิด ไม่ใช่ทุกปัญหา ที่ต้องหาคำตอบในทันที   หลายครั้งความทุกข์ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เกิดจากการที่เราให้ความสำคัญกับมันมากเกินไป ตัวเราเองที่ปล่อยให้คำวิจารณ์เพียงประโยคเดียว มาทำลายความสุขทั้งวัน ตัวเราเองที่ปล่อยให้พฤติกรรมของคนอื่น มากำหนดอารมณ์ของเรา   เราไม่สามารถควบคุมทุกคนได้ เราไม่สามารถทำให้ทุกอย่าง เป็นไปตามที่หวังได้ แต่เราสามารถเลือกได้ ว่าจะเก็บเรื่องไหนไว้ในใจ และปล่อยเรื่องไหนให้ผ่านไป   คนที่มีความสุข ไม่ใช่เป็นคนที่ไม่มีปัญหา แต่เป็นคนที่รู้จักจัดการความสนใจของตนเอง พวกเขาเลือกทุ่มเทกับสิ่งที่สร้างคุณค่า และไม่เสียพลังงานไปกับเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้   เมื่อเจอเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ ลองถามตัวเองว่า   "อีกหนึ่งปีข้างหน้า เรื่องนี้ยังสำคัญอยู่ไหม?"  …

สมดุลชีวิตกับการให้ เมื่อให้แล้ว ตัวเองต้องไม่เดือดร้อน   หลายคนมีหัวใจที่งดงาม ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และพร้อมยื่นมือเข้าไปเมื่อเห็นใครกำลังมีปัญหา แต่บางครั้ง ความหวังดีที่มากเกินไป อาจทำให้เราเผลอลืมดูแลตัวเอง จนกลายเป็นคนที่เหนื่อย หมดแรง หรือเดือดร้อนเสียเอง   การช่วยคนอื่น เป็นสิ่งที่ดี แต่ตัวเองต้องไม่เดือดร้อนภายหลัง   ประโยคนี้ไม่ได้หมายความให้เราเห็นแก่ตัว แต่เป็นการเตือนใจให้รู้จักจัดสมดุลระหว่างการให้และการดูแลตนเอง ลองเปรียบชีวิตเหมือนแก้วน้ำ หากแก้วของเรายังว่างเปล่า เราจะนำน้ำที่ไหนไปแบ่งให้ใครได้ การช่วยเหลือที่ยั่งยืนจึงเริ่มต้นจากการเติมพลัง เติมความสุข และสร้างความมั่นคงให้กับตัวเองก่อน เมื่อเรามีกำลังมากพอการช่วยเหลือผู้อื่นก็จะเกิดขึ้นได้อย่างเต็มที่และมีคุณภาพ   คนที่ไม่กล้าปฏิเสธมักแบกรับปัญหาของคนอื่นจนเกินกำลัง เพราะกลัวเสียความสัมพันธ์หรือกลัวถูกมองว่าใจร้าย กลับจะนำมาซึ่งความทุกข์ในที่สุด   การกำหนดขอบเขตที่เหมาะสม คือการเคารพทั้งตัวเองและผู้อื่น  …

การปล่อยวาง ไม่ใช่ความไร้ค่า แต่เป็นพลังที่ควบคุมจิตใจ   มีหลายครั้งที่ต้องเผชิญกับความผิดหวัง ความสูญเสีย เรื่องราวที่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง หลายคนพยายามยื้อ พยายามควบคุม หรือพยายามเก็บทุกอย่างไว้ในใจ เพราะเชื่อว่าการปล่อยวางคือการยอมแพ้ คือความอ่อนแอ หรือเป็นการประกาศว่าตัวเองไร้ค่า   ในความเป็นจริงแล้ว การปล่อยวางไม่ใช่ความไร้ค่า หากแต่เป็นความกล้าอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยให้เธอควบคุมจิตใจของตนเองได้ การยึดติดกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เปรียบเสมือนการแบกก้อนหินหนักไว้บนบ่า ยิ่งแบกนานเท่าไร ยิ่งเหนื่อยและหมดพลังมากขึ้น   แต่เมื่อเธอกล้าที่จะวางก้อนหินนั้นลง เธอไม่ได้สูญเสียความสำคัญของสิ่งนั้นไป หากแต่เธอเลือกที่จะรักษาพลังงานของตนเอง เพื่อก้าวเดินต่อไปอย่างมีคุณภาพ   การปล่อยวางคือการยอมรับความจริง ไม่ใช่การปฏิเสธความรู้สึก เธอสามารถเสียใจได้ ผิดหวังได้หรือร้องไห้ได้ แต่หลังจากนั้นเธอต้องเรียนรู้ที่จะไม่ปล่อยให้อารมณ์เหล่านั้นเข้ามาครอบงำชีวิต     การยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น…

ถ้าเปลี่ยนแปลงไม่ได้... ก็ยอมรับมัน   ชีวิตไม่ได้มีเส้นทางที่ราบเรียบตลอดเวลา บางวันเราพบกับความสำเร็จ แต่บางวันเราก็ต้องเผชิญกับความผิดหวัง ความสูญเสีย หรือเรื่องราวที่ไม่เป็นอย่างที่หวัง   หลายครั้งเราพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ แต่สุดท้ายก็พบว่ามีบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา   เมื่อถึงเวลานั้น สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การฝืนเปลี่ยนสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ แต่คือการเรียนรู้ที่จะ ยอมรับมันด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง การยอมรับไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ หรือยอมแพ้ต่อโชคชะตา ตรงกันข้าม การยอมรับคือความกล้าหาญรูปแบบหนึ่ง เป็นการมองความจริงอย่างตรงไปตรงมา และเลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความทุกข์มาควบคุมชีวิตเรา   หลายคนติดอยู่กับคำถามว่า "ทำไมต้องเกิดขึ้นกับฉัน?" "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้?" "ทำไมชีวิตไม่เป็นอย่างที่หวัง?"   ยิ่งถามซ้ำ ๆ ใจก็ยิ่งเหนื่อย เพราะ บางคำตอบมันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเรา หรือมันอาจไม่มีคำตอบ จากคำถามเหล่านั้นเลย…